Yo momma. Hey niffo. De was ophangen my ass. Hey bruh, wat doe je skeer?! Gozzuhrrr.
Een kleine selectie van de woorden die mijn liefdevolle bloedjes regelmatig naar mijn hoofd slingeren. Maar meestal krijg ik gewoon een stel rollende ogen. Of een diepe zucht. Of een wenkbrauw die net iets omhoog schiet. En niet zelden wordt “de best getrainde militair van de Nederlandse Special Forces”, ridder in de Orde van Oranje-Nassau met zwaarden, en voormalig commandant van een elite-eenheid, volledig genegeerd door zijn eigen koters.
Ironisch genoeg leerde ik tijdens de zwaarste Special Forces trainingen hoe ik moest omgaan met extreme stress en onvoorspelbare situaties. Maar niets had me voorbereid op de mentale uitdaging van het opvoeden van kinderen. Waar militaire training eindigt, begint de echte test van mentale weerbaarheid: het dagelijkse leven met kinderen die je constant uitdagen om een betere versie van jezelf te worden.
Toch bekruipt me soms het idee dat mijn kinderen bezig zijn mét mijn opvoeding. Het zijn mijn persoonlijke, sarcastische goeroes. In-house trainers in mentale weerbaarheid, 24/7 beschikbaar. Spirituele gidsen met een verfijnde, licht sadistische humor. En ze nemen nooit een vrije dag.
Het enige wat ze hoeven doen, is zichzelf zijn. En ze houden me een loepzuivere spiegel voor.
Ik krijg les van mijn kinderen
Merk ik dat mijn zoon onrustig is? Grote kans dat we de laatste tijd te druk zijn geweest.
Worden we compleet gestoord van het theatrale gedrag van onze tienerdochter? Tja, ze is een puber. Dat is wat pubers doen. Als ik er slecht mee om kan gaan, is de kans groot dat ik zelf niet in balans ben. Een uurtje eerder naar bed of een lange wandeling later, en ineens zie ik die dramatische diva in een heel ander licht.
Vaker bonje over huiswerk? Misschien is het slim om eens te kijken waar ík bang voor ben. Ah, daar is ‘ie: mijn eigen angst dat mijn kinderen dezelfde fouten maken als ik ooit heb gemaakt. Of misschien ben ik oude patronen uit mijn jeugd op hen aan het projecteren. Maar laten we eerlijk zijn: je kunt een kind niet dwingen om te leren. Het is een perfecte oefening in loslaten.
JE KUNT EEN BLOEM NIET HARDER LATEN GROEIEN DOOR ERAAN TE TREKKEN.
De gebruiksaanwijzing? Die heb ik ook nog niet
Maar als deze gappie zichzelf iets minder serieus neemt, ontstaat er ineens meer ruimte voor luchtigheid en lol. Als deze jefe iets bewuster omgaat met zijn eigen gedrag, kan ik mijn eigen ballast bij mezelf houden. Zo geef ik mijn kinderen de vrijheid om hun eigen fouten te maken en hun eigen patronen te ontwikkelen.
Een bewuste levenshouding, gecombineerd met minder forceren, geeft mijn kinderen de ruimte die ze nodig hebben. De wu wei-filosofie is mijn kompas. Handelen door niet te handelen. Doen zonder te forceren. Winnen zonder te vechten.
En ineens is er meer energie voor wat echt belangrijk is.
Vond je deze blog inspirerend of nuttig? Deel ‘m dan op sociale media.